suppĕtĭor - Active diathesis
deponent intransitive verb I conjugation
See the translation of this word
DEPONENT FORM:
INDICATIVE
PRESENT
I sing.
suppĕtĭor
II sing.
suppĕtĭāris, suppĕtĭāre
III sing.
suppĕtĭātur
I plur.
suppĕtĭāmur
II plur.
suppĕtĭamĭni
III plur.
suppĕtĭantur
IMPERFECT
I sing.
suppĕtĭābar
II sing.
suppĕtĭabāris, suppĕtĭabāre
III sing.
suppĕtĭabātur
I plur.
suppĕtĭabāmus
II plur.
suppĕtĭabamĭni
III plur.
suppĕtĭantur
FUTURE
I sing.
suppĕtĭābor
II sing.
suppĕtĭabĕris, suppĕtĭabĕre
III sing.
suppĕtĭabĭtur
I plur.
suppĕtĭabĭmur
II plur.
suppĕtĭabimĭni
III plur.
suppĕtĭabuntur
PERFECT
I sing.
suppetiatus, a, um sum
II sing.
suppetiatus, a, um es
III sing.
suppetiatus, a, um est
I plur.
suppetiati, ae, a sumus
II plur.
suppetiati, ae, a estis
III plur.
suppetiati, ae, a sunt
PLUPERFECT
I sing.
suppetiatus, a, um eram
II sing.
suppetiatus, a, um eras
III sing.
suppetiatus, a, um erat
I plur.
suppetiati, ae, a eramus
II plur.
suppetiati, ae, a eratis
III plur.
suppetiati, ae, a erant
FUTURE PERFECT
I sing.
suppetiatus, a, um ero
II sing.
suppetiatus, a, um eris
III sing.
suppetiatus, a, um erit
I plur.
suppetiati, ae, a erimus
II plur.
suppetiati, ae, a eritis
III plur.
suppetiati, ae, a erunt
SUBJUNCTIVE
PRESENT
I sing.
suppĕtĭer
II sing.
suppĕtĭēris, suppĕtĭēre
III sing.
suppĕtĭētur
I plur.
suppĕtĭēmur
II plur.
suppĕtĭemĭni
III plur.
suppĕtĭentur
IMPERFECT
I sing.
suppĕtĭārer
II sing.
suppĕtĭarēris, suppĕtĭarēre
III sing.
suppĕtĭarētur
I plur.
suppĕtĭāremur
II plur.
suppĕtĭaremĭni
III plur.
suppĕtĭarentur
PERFECT
I sing.
suppetiatus, a, um sim
II sing.
suppetiatus, a, um sis
III sing.
suppetiatus, a, um sit
I plur.
suppetiati, ae, a simus
II plur.
suppetiati, ae, a sitis
III plur.
suppetiati, ae, a sint
PLUPERFECT
I sing.
suppetiatus, a, um essem
II sing.
suppetiatus, a, um esses
III sing.
suppetiatus, a, um esset
I plur.
suppetiati, ae, a essemus
II plur.
suppetiati, ae, a essetis
III plur.
suppetiati, ae, a essent
IMPERATIVE
PRESENT
II sing.
suppĕtĭāre
II plur.
suppĕtĭamĭni
FUTURO
II sing.
suppĕtĭātor
III sing.
suppĕtĭātor
II plur.
III plur.
suppĕtĭantor
INFINITIVE
PRESENT
suppĕtĭāri
PERFECT
Singular:
suppetiatus, a, um esse
Plural:
suppetiati, ae, a esse
FUTURO
Singular:
suppetiatūrūm, am, ūm esse
Plural:
suppetiatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENT
suppĕtĭans, antis
FUTURO
suppetiatūrūs, a, ūm
SUPIN
Attivo:
suppetiatum
Passivo:
GERUNDIO
Genitivo:
suppĕtĭandi
Dativo:
suppĕtĭando
Accusativo:
suppĕtĭandum
Ablativo:
suppĕtĭando
GERUND
suppĕtĭor dep. intr. v. I conjug.
---CACHE---
Our sites
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis