DEPONENT FORM:
INDICATIVE
PRESENT
I sing.
ōmĭnor
II sing.
ōmĭnāris, ōmĭnāre
III sing.
ōmĭnātur
I plur.
ōmĭnāmur
II plur.
ōmĭnamĭni
III plur.
ōmĭnantur
IMPERFECT
I sing.
ōmĭnābar
II sing.
ōmĭnabāris, ōmĭnabāre
III sing.
ōmĭnabātur
I plur.
ōmĭnabāmur
II plur.
ōmĭnabamĭni
III plur.
ōmĭnabantur
FUTURE
I sing.
ōmĭnābor
II sing.
ōmĭnabĕris, ōmĭnabĕre
III sing.
ōmĭnabĭtur
I plur.
ōmĭnabĭmur
II plur.
ōmĭnabimĭni
III plur.
ōmĭnabuntur
PERFECT
I sing.
ominatus, a, um sum
II sing.
ominatus, a, um es
III sing.
ominatus, a, um est
I plur.
ominati, ae, a sumus
II plur.
ominati, ae, a estis
III plur.
ominati, ae, a sunt
PLUPERFECT
I sing.
ominatus, a, um eram
II sing.
ominatus, a, um eras
III sing.
ominatus, a, um erat
I plur.
ominati, ae, a eramus
II plur.
ominati, ae, a eratis
III plur.
ominati, ae, a erant
FUTURE PERFECT
I sing.
ominatus, a, um ero
II sing.
ominatus, a, um eris
III sing.
ominatus, a, um erit
I plur.
ominati, ae, a erimus
II plur.
ominati, ae, a eritis
III plur.
ominati, ae, a erunt
SUBJUNCTIVE
PRESENT
I sing.
ōmĭner
II sing.
ōmĭnēris, ōmĭnēre
III sing.
ōmĭnētur
I plur.
ōmĭnēmur
II plur.
ōmĭnemĭni
III plur.
ōmĭnentur
IMPERFECT
I sing.
ōmĭnārer
II sing.
ōmĭnarēris, ōmĭnarēre
III sing.
ōmĭnarētur
I plur.
ōmĭnarēmur
II plur.
ōmĭnaremĭni
III plur.
ōmĭnarentur
PERFECT
I sing.
ominatus, a, um sim
II sing.
ominatus, a, um sis
III sing.
ominatus, a, um sit
I plur.
ominati, ae, a simus
II plur.
ominati, ae, a sitis
III plur.
ominati, ae, a sint
PLUPERFECT
I sing.
ominatus, a, um essem
II sing.
ominatus, a, um esses
III sing.
ominatus, a, um esset
I plur.
ominati, ae, a essemus
II plur.
ominati, ae, a essetis
III plur.
ominati, ae, a essent
IMPERATIVE
PRESENT
II sing.
ōmĭnāre
II plur.
ōmĭnamĭni
FUTURO
II sing.
ōmĭnātor
III sing.
ōmĭnātor
II plur.
III plur.
ōmĭnantor
INFINITIVE
PRESENT
ōmĭnāri
PERFECT
Singular:
ominatus, a, um esse
Plural:
ominati, ae, a esse
FUTURO
Singular:
ominatūrūm, am, ūm esse
Plural:
ominatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENT
ōmĭnans, antis
FUTURO
ominatūrūs, a, ūm
SUPIN
Attivo:
ominatum
Passivo:
ominatu
GERUNDIO
Genitivo:
ōmĭnandi
Dativo:
ōmĭnando
Accusativo:
ōmĭnandum
Ablativo:
ōmĭnando
GERUND
ōmĭnandus, a, um
ōmĭnor dep. tr. v. I conjug.
---CACHE---
Our sites
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis