conluctor - Active diathesis
deponent intransitive verb I conjugation
See the translation of this word
DEPONENT FORM:
INDICATIVE
PRESENT
I sing.
conluctor
II sing.
conluctāris, conluctāre
III sing.
conluctātur
I plur.
conluctāmur
II plur.
conluctamĭni
III plur.
conluctantur
IMPERFECT
I sing.
conluctābar
II sing.
conluctabāris, conluctabāre
III sing.
conluctabātur
I plur.
conluctabāmus
II plur.
conluctabamĭni
III plur.
conluctantur
FUTURE
I sing.
conluctābor
II sing.
conluctabĕris, conluctabĕre
III sing.
conluctabĭtur
I plur.
conluctabĭmur
II plur.
conluctabimĭni
III plur.
conluctabuntur
PERFECT
I sing.
conluctatus, a, um sum
II sing.
conluctatus, a, um es
III sing.
conluctatus, a, um est
I plur.
conluctati, ae, a sumus
II plur.
conluctati, ae, a estis
III plur.
conluctati, ae, a sunt
PLUPERFECT
I sing.
conluctatus, a, um eram
II sing.
conluctatus, a, um eras
III sing.
conluctatus, a, um erat
I plur.
conluctati, ae, a eramus
II plur.
conluctati, ae, a eratis
III plur.
conluctati, ae, a erant
FUTURE PERFECT
I sing.
conluctatus, a, um ero
II sing.
conluctatus, a, um eris
III sing.
conluctatus, a, um erit
I plur.
conluctati, ae, a erimus
II plur.
conluctati, ae, a eritis
III plur.
conluctati, ae, a erunt
SUBJUNCTIVE
PRESENT
I sing.
conlucter
II sing.
conluctēris, conluctēre
III sing.
conluctētur
I plur.
conluctēmur
II plur.
conluctemĭni
III plur.
conluctentur
IMPERFECT
I sing.
conluctārer
II sing.
conluctarēris, conluctarēre
III sing.
conluctarētur
I plur.
conluctāremur
II plur.
conluctaremĭni
III plur.
conluctarentur
PERFECT
I sing.
conluctatus, a, um sim
II sing.
conluctatus, a, um sis
III sing.
conluctatus, a, um sit
I plur.
conluctati, ae, a simus
II plur.
conluctati, ae, a sitis
III plur.
conluctati, ae, a sint
PLUPERFECT
I sing.
conluctatus, a, um essem
II sing.
conluctatus, a, um esses
III sing.
conluctatus, a, um esset
I plur.
conluctati, ae, a essemus
II plur.
conluctati, ae, a essetis
III plur.
conluctati, ae, a essent
IMPERATIVE
PRESENT
II sing.
conluctāre
II plur.
conluctamĭni
FUTURO
II sing.
conluctātor
III sing.
conluctātor
II plur.
III plur.
conluctantor
INFINITIVE
PRESENT
conluctāri
PERFECT
Singular:
conluctatus, a, um esse
Plural:
conluctati, ae, a esse
FUTURO
Singular:
conluctatūrūm, am, ūm esse
Plural:
conluctatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENT
conluctans, antis
FUTURO
conluctatūrūs, a, ūm
SUPIN
Attivo:
conluctatum
Passivo:
GERUNDIO
Genitivo:
conluctandi
Dativo:
conluctando
Accusativo:
conluctandum
Ablativo:
conluctando
GERUND
conluctor dep. intr. v. I conjug.
---CACHE---
Our sites
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis