colluctor - Active diathesis
deponent intransitive verb I conjugation
See the translation of this word
DEPONENT FORM:
INDICATIVE
PRESENT
I sing.
colluctor
II sing.
colluctāris, colluctāre
III sing.
colluctātur
I plur.
colluctāmur
II plur.
colluctamĭni
III plur.
colluctantur
IMPERFECT
I sing.
colluctābar
II sing.
colluctabāris, colluctabāre
III sing.
colluctabātur
I plur.
colluctabāmus
II plur.
colluctabamĭni
III plur.
colluctantur
FUTURE
I sing.
colluctābor
II sing.
colluctabĕris, colluctabĕre
III sing.
colluctabĭtur
I plur.
colluctabĭmur
II plur.
colluctabimĭni
III plur.
colluctabuntur
PERFECT
I sing.
colluctatus, a, um sum
II sing.
colluctatus, a, um es
III sing.
colluctatus, a, um est
I plur.
colluctati, ae, a sumus
II plur.
colluctati, ae, a estis
III plur.
colluctati, ae, a sunt
PLUPERFECT
I sing.
colluctatus, a, um eram
II sing.
colluctatus, a, um eras
III sing.
colluctatus, a, um erat
I plur.
colluctati, ae, a eramus
II plur.
colluctati, ae, a eratis
III plur.
colluctati, ae, a erant
FUTURE PERFECT
I sing.
colluctatus, a, um ero
II sing.
colluctatus, a, um eris
III sing.
colluctatus, a, um erit
I plur.
colluctati, ae, a erimus
II plur.
colluctati, ae, a eritis
III plur.
colluctati, ae, a erunt
SUBJUNCTIVE
PRESENT
I sing.
collucter
II sing.
colluctēris, colluctēre
III sing.
colluctētur
I plur.
colluctēmur
II plur.
colluctemĭni
III plur.
colluctentur
IMPERFECT
I sing.
colluctārer
II sing.
colluctarēris, colluctarēre
III sing.
colluctarētur
I plur.
colluctāremur
II plur.
colluctaremĭni
III plur.
colluctarentur
PERFECT
I sing.
colluctatus, a, um sim
II sing.
colluctatus, a, um sis
III sing.
colluctatus, a, um sit
I plur.
colluctati, ae, a simus
II plur.
colluctati, ae, a sitis
III plur.
colluctati, ae, a sint
PLUPERFECT
I sing.
colluctatus, a, um essem
II sing.
colluctatus, a, um esses
III sing.
colluctatus, a, um esset
I plur.
colluctati, ae, a essemus
II plur.
colluctati, ae, a essetis
III plur.
colluctati, ae, a essent
IMPERATIVE
PRESENT
II sing.
colluctāre
II plur.
colluctamĭni
FUTURO
II sing.
colluctātor
III sing.
colluctātor
II plur.
III plur.
colluctantor
INFINITIVE
PRESENT
colluctāri
PERFECT
Singular:
colluctatus, a, um esse
Plural:
colluctati, ae, a esse
FUTURO
Singular:
colluctatūrūm, am, ūm esse
Plural:
colluctatūros, as, a esse
PARTICIPIO
PRESENT
colluctans, antis
FUTURO
colluctatūrūs, a, ūm
SUPIN
Attivo:
colluctatum
Passivo:
GERUNDIO
Genitivo:
colluctandi
Dativo:
colluctando
Accusativo:
colluctandum
Ablativo:
colluctando
GERUND
colluctor dep. intr. v. I conjug.
---CACHE---
Our sites
- Dizionario italiano
- Grammatica italiana
- Verbi Italiani
- Dizionario latino
- Dizionario greco antico
- Dizionario francese
- Dizionario inglese
- Dizionario tedesco
- Dizionario spagnolo
- Dizionario greco moderno
- Dizionario piemontese
En français
In english
In Deutsch
En español
Em portugues
По русски
Στα ελληνικά
Ën piemontèis